سازماندهی جامعه
هسته های کوچک پنج تا هفت نفره؛ بازسازی ظرفیت سازمانی برای تغییر پایدار،نوشته راگو کندری
جمهوری اسلامی بیش از آنکه با سرکوب خام دوام آورده باشد، با برتری سازمانی خود پایدار مانده است. شبکهای یکپارچه از مسجد و بسیج تا سپاه، دستگاههای اداری، قضایی و رسانهای، به حکومت امکان میدهد هر حرکت را پیش از گسترش شناسایی و مهار کند. اپوزیسیون چنین زیرساختی ندارد و هنوز بیش از اندازه روی تولید محتوا، انتظار بحران یا دخالت خارجی و بحث درباره رهبر آینده متمرکز است. نتیجه، انبوهی از رسانه و کمبود سازمان است.
راهکار واقعبینانه باید با شرایط امنیتی ایران سازگار باشد. بهجای تشکیلات سراسری و سلسلهمراتبی که بهسرعت نفوذپذیر میشود، بهتر است هستههای کوچک پنج تا هفتنفره شکل بگیرد. این اندازه تابآوری و توان لجستیکی بیشتری ایجاد میکند، در عین حال هنوز کوچک و قابلکنترل باقی میماند. هر هسته فقط مأموریت محدود خود را دارد و اعضای هستههای مختلف یکدیگر را نمیشناسند.
این هستهها نباید صرفاً سیاسی باشند. اگر حول کمک اجتماعی، آموزش، محیطزیست، فعالیت فرهنگی یا همکاری اقتصادی شکل بگیرند، هم شناساییشان دشوارتر میشود و هم اعتماد اجتماعی که پس از اعتراضهای پرهزینه سالهای گذشته آسیب دیده، بهتدریج بازسازی میگردد. تنها بخشی از آنها در زمان مناسب وارد کنش سیاسی میشود. تمرکز روی شهرهای متوسط و کوچک، جایی که نظارت امنیتی کمتر از تهران است، شانس پایداری را افزایش میدهد.
از همین حالا باید تماس درونگروهی بدون اپلیکیشنهای ارتباطی، بدون تلفن و بدون اینترنت تمرین شود. در مواقع بحرانی که شبکه قطع میشود، گروههایی که از قبل روشهای جایگزین را آزموده باشند، میتوانند هماهنگی خود را حفظ کنند. تقسیم نقش میان تولید محتوا، آموزش، کمک مالی، مستندسازی و ارتباطات محلی نیز ضروری است تا همه بار اعتراض خیابانی را بر دوش نکشند.
هدف کوتاهمدت نباید صرفاً سرنگونی باشد. هدف باید افزایش ظرفیت سازمانی جامعه باشد. جامعهای که سازمان پیدا کند، دیر یا زود میتواند تغییر سیاسی ایجاد کند؛ جامعهای بدون سازمان، حتی پس از سقوط حکومت، در معرض هرجومرج خواهد بود. هرگونه سازماندهی باید مسالمتآمیز، تا حد امکان قانونی و با اولویت ایمنی افراد پیش برود. بدون این زیرساخت، شجاعتی که بارها در ایران ثابت شده، بار دیگر به هزینههای سنگین و نتایج محدود ختم خواهد شد.
