افتخار دارم درباره آینده ایران و ضرورت بازسازی اخلاق سیاسی با شما سخن بگویم.

سخن من یک آرزو نیست؛ یک ضرورت تاریخی است. امروز ایران بیش از هر زمان تشنه ‌ی اخلاق سیاسی است. سال‌هاست در فضایی نفس می‌کشیم که فساد، خشونتِ فیزیکی و کلامی و تظاهر، جان جامعه را فرسوده و اعتماد عمومی را از میان برده است. نسل‌هایی از ایرانیان آزادی و عدالت را فقط در شعار شنیدند، نه در بطن اخلاق سیاسی زنده.

در کتابم «رنسانس اخلاقی ایران» (Iran’s Ethical Renaissance) یادآوری کرده ‌ام که نجات ایران نه از مسیر خشونت و نه از ایدئولوژی‌های فرسوده، بلکه از مسیر بازسازی اخلاقی ممکن است. پیش از آن‌که چیزی به مردم بیاموزیم، ما کنشگران سیاسی باید شجاعت بازنگری در رفتار و گفتار خود را پیدا کنیم: پنهان‌کاری را کنار بگذاریم، شفافیت را پیشه کنیم و فرقه ‌گرایی را کنار بزنیم تا به همبستگی برسیم.

ایران آینده، ایران سکولار و آزاد، می‌تواند با همین رنسانس اخلاقی جامعه ‌ای سالم و اعتدال‌گرا بسازد؛ جامعه ‌ای دور از خشونت و سرشار از مهر و همدلی.

رنسانس اخلاقی یعنی بازگشت به ریشه ‌های فرهنگی ما: پندار نیک، گفتار نیک، کردار نیک — نه به‌عنوان سه واژه دینی، بلکه به‌عنوان پایه ‌های فلسفی در پندار، گفتار و کردار سیاسی.

بیایید این تغییر را از خودمان آغاز کنیم تا اعتماد عمومی بازگردد و امیدی تازه در دل مردم شکوفا شود.