یک تیر و دو نشان

نوشته راهگو کندری در تریبون استراتژیک اورشلیم. آیا دیپلماسی گلف با ترامپ، روبیو و شاهزاده رضا پهلوی می‌تواند بحران انتخاباتی جمهوری‌خواهان را برطرف کند و مناقشه ایران را حل کند؟

دونالد ترامپ باید ازشاهزاده رضا پهلوی دعوت کند تا با او و مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، دیدار کند. یک ملاقات غیررسمی در مار-آ-لاگو، شاید در حین یک بازی گلف، فرصتی را برای رسیدن به دو هدفی فراهم می‌کند که اکنون در کاخ سفید به هم متقاطع شده‌اند. جمهوری‌خواهان پس از شکست در انتخابات میان‌دوره‌ای نیاز به بازسازی سیاسی دارند. ایالات متحده و اسرائیل نیز باید رویارویی‌ای را به پایان برسانند که دستاوردهای نظامی آن هنوز به یک نتیجه سیاسی پایدار منجر نشده است. این اهداف به یکدیگر متصل هستند. مناقشه حل‌نشده هزینه‌های اقتصادی بر آمریکایی‌ها تحمیل می‌کند، حمایت سیاسی از ائتلاف با اسرائیل را تحت فشار قرار می‌دهد و به تهران اجازه می‌دهد تا بقای خود را به یک دستاورد استراتژیک تبدیل کند. پایان دادن به این چرخه مستلزم یک جایگزین سیاسی ایرانی است که قادر باشد هنگام ایجاد شکاف توسط فشارهای خارجی، مسئولیت را بر عهده بگیرد. ترامپ اقتدار ریاست ‌جمهوری را به همراه دارد. روبیو آن اقتدار را به دیپلماسی و هماهنگی میان متحدان پیوند می‌دهد. پهلوی رهبری دوره انتقالی ایران را وارد گفتگوها می‌کند. امنیت اسرائیل نیز باید در مرکز این استراتژی قرار گیرد، زیرا توافقی که به رژیم اجازه دهد توانمندی‌های خود را بازسازی کند، صرفاً رویارویی بعدی را به تأخیر می‌اندازد. دو نشان یا دو هدف اصلی، بازسازی سیاسی جمهوری‌خواهان و حل مناقشه ایران هستند. استراتژی واحد، فشار آمریکا و اسرائیل را به یک جنبش سازمان‌یافته ایرانی متصل می‌کند که قادر است به آن فشار، یک مقصد و هدف سیاسی ببخشد.

هدف اول — بازسازی سیاسی جمهوری‌خواهان شکست در انتخابات میان‌دوره‌ای، کشمکش بر سر سیاست خارجی جمهوری‌خواهان را شدت بخشیده است. جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، در واکنش خود به تلفات انتخاباتی، جنگ ایران را مقصر دانست و از دفاع ترامپ از این جنگ فاصله گرفت. این اختلاف نظر اکنون مستقیماً وارد رقابت بر سر این موضوع شده است که چه کسی سمت‌وسوی حزب را پیش از سال ۲۰۲۸ تعیین می‌کند. انتقاد ونس همچنین مسئله پاسخگویی و مسئولیت‌پذیری را مطرح می‌کند. او به عنوان معاون رئیس‌جمهور و مدافع یک تسویه حساب از طریق مذاکره، به شکل‌گیری رویکرد دولت در قبال ایران کمک کرد. او علاوه بر انتقاد از پیامدهای این رویکرد، باید پاسخگوی خود آن رویکرد نیز باشد. آمریکایی‌ها هزینه‌های این مناقشه را تجربه کرده‌اند در حالی که توضیحات مبهمی درباره معنای موفقیت دریافت کرده‌اند. هر استراتژی رقیبی باید توضیح دهد که چگونه فشار بیشتر، نتیجه‌ای به دست می‌دهد که آن هزینه‌ها را توجیه کند. اما تشخیص انتخاباتی، مسئله استراتژیک را حل‌نشده باقی می‌گذارد. پایان دادن به دخالت آمریکا از طریق توافقی که ظرفیت رژیم را برای استئناف رویارویی حفظ کند، این خطر را دارد که مهلت سیاسی کوتاه‌مدت با بحران دیگری معاوضه شود. دولت به نتیجه‌ای نیاز دارد که به این بار و هزینه تکرارشونده پایان دهد. این همان فرصت ترامپ است. تعامل مستقیم با پهلوی، فشار آمریکا را به تمهیدات لازم برای یک انتقال سیاسی در داخل ایران متصل می‌کند. این اقدام به رئیس‌جمهور مقصدی می‌دهد تا آن را توضیح دهد و چارچوبی فراهم می‌سازد که اقدامات دولتش بر اساس آن سنجیده شود. فرصت روبیو نیز به همان اندازه روشن است. نقش و سهم او باید سازماندهی شرایط دیپلماتیکی باشد که تحت آن، دستاوردهای نظامی به نتائج استراتژیک پایدار تبدیل شوند. در آستانه سال ۲۰۲۸، این یک آزمون اساسی برای رهبری اوست. آیا او می‌تواند به کاهش بار منطقه‌ای آمریکا کمک کند و در عین حال ائتلاف‌های آن را حفظ کرده و دستاوردهای به دست آمده را تثبیت کند؟ جایگاه جمهوری‌خواهان زمانی بهبود می‌یابد که پیامدهای مثبت آن به خانوار‌های آمریکایی برسد. کشتیرانی امن‌تر، اختلالات انرژی کمتر، و کاهش نیاز به استقرار تکراری نیروها، دلایل ملموسی به رأی‌دهندگان می‌دهد تا در کارنامه دولت تجدیدنظر کنند. بازسازی داخلی دولت به دستاوردهای استراتژیک بستگی دارد.

هدف دوم — تمام کردن کار با همراهی اسرائیل ترامپ پیش از این عبارت کلیدی تعیین‌کننده این تکلیف ناتمام را ارائه کرده است. او در تأیید نتانیاهو در ماه اکتبر که توسط رویترز گزارش شد، از اسرائیلی‌ها خواست از او حمایت کنند زیرا «ما باید کاری را که شروع کرده‌ایم تمام کنیم!» همان گزارش، دستور دستور نتانیاهو به سرویس‌های اطلاعاتی و ارتش اسرائیل برای سرنگونی رژیم ایران را توصیف کرد، اقدامی که او آن را برای پایان دادن به تهدید ضروری دانست. استدلال نتانیاهو بر مسئله بازسازی و احیای رژیم استوار است. او در مصاحبه ماقبل انتخابات خود با اورشلیم پست گفت: «تا زمانی که رژیم ایران آنجاست، خود را بازسازی خواهد کرد.» دیدگاه او این است که آسیب نظامی، خطر زیربنایی را حل‌نشده باقی می‌گذارد، چرا که همان رهبری همچنان قصد بازسازی توان خود را دارد. اینجاست که استدلال امنیتی اسرائیل و مسئله انتخاباتی آمریکا به هم متقاطع می‌شوند. بمباران‌های متوالی بدون یک نتیجه سیاسی، تعهدات تکراری و مداومی ایجاد می‌کند که رأی‌دهندگان آمریکایی از آن متنفرند. خروج موقت آمریکا که اسرائیل را در برابر خصمی در حال بازسازی تنها بگذارد، جنگ بعدی را در مرحله آماده‌سازی نگه می‌دارد. بنابراین، تمام کردن کار مستلزم یک استراتژی سیاسی است که بتواند فراتر از کارزار نظامی دوام بیاورد. قدرت آمریکا و اسرائیل می‌تواند ابزارهای سرکوب رژیم را تضعیف کند. سازماندهی سیاسی ایرانیان باید آن روزنه و فرصت را به چالش علیه مشروعیت رژیم تبدیل کند و جانشینی آماده سازد که قادر به حکومت‌داری باشد. هدف از تعامل با پهلوی، پیوند دادن این مسئولیت‌هاست. واشنگتن و اورشلیم باید بدانند که رهبری ایران چه چیزی را می‌تواند سازماندهی کند. ایرانیان نیز باید بدانند که آیا فشار خارجی در خدمت یک هدف سیاسی مشخص است یا یک سازش موقت دیگر با حاکمانشان. تا زمانی که این پرسش‌ها بی‌پاسخ بمانند، تهران سود می‌برد. رهبری آن می‌تواند منتظر مقاومت کنگره، ضرب‌الأجل‌های انتخاباتی و شکاف در میان متحدان بماند تا گزینه‌های واشنگتن را محدود کند. شهروندان خود ایران بخش عمده‌ای از هزینه این پایداری و دوام را متحمل می‌شوند. یک جایگزین سیاسی سازمان‌یافته، معنای زمان را تغییر می‌دهد. هر ماه اضافی باید به فرصتی برای تقویت هماهنگی‌های ایرانیان، آماده‌سازی تداوم نهادی و گسترش عدم قطعیت داخلی رژیم تبدیل شود. فشار زمانی ارزش استراتژیک پیدا می‌کند که چیزی قادر به جایگزینی نظم حاکم، در کنار آن رشد کند. یک استراتژی، مسئولیت‌های مشخص نشست پیشنهادی باید مسئولیت‌های هر یک از شرکت‌کنندگان و شرایط هماهنگی با اسرائیل را تعیین کند. ترامپ باید هدف آمریکا را تعریف کند. حمایت از یک انتقال تحت رهبری ایرانیان مستلزم تعهدی روشن به تمامیت ارضی ایران، نهادهای کارآمد و اختیارات مردم ایران بر سیستم سیاسی دائمی‌شان است. به رسمیت شناختن از سوی رئیس‌جمهور به این هدف رؤیت‌پذیری می‌دهد و مسئولیت پیگیری آن را در داخل دولت قرار می‌دهد. روبیو باید فشار مستمر را به تمهیدات دیپلماتیک متصل کند. مرزبندی گزارش‌شده در تیم ترامپ، او را در میان مقاماتی قرار می‌دهد که از فشار اقتصادی مداوم حمایت می‌کنند، در حالی که ونس و استیو ویتکوف موافق حرکت به سمت یک توافق هستند. وظیفه روبیو این است که توضیح دهد هدف این فشار چیست و روابط لازم برای رسیدن به آن را سازماندهی کند. این به معنای هماهنگی با اسرائیل بر سر مقصد سیاسی و حفاظت از منافع امنیتی مشترک است. همچنین به معنای رایزنی با دولت‌های منطقه‌ای، آماده‌سازی برای نیازهای بشردوستانه و تعامل مستمر با رهبری انتقال ایران است. متحدان نیاز به اطمینان دارند که اهداف واشنگتن فراتر از وقفه بعدی در مخاصمات است. پهلوی باید سازمان‌دهی پشت نقش هماهنگ‌کننده خود را نشان دهد. او در گفتگویش با سی‌ان‌ان درباره تمهیدات دوران انتقال، بر ریزش‌ها، تداوم نهادی و خطراتی که تجربه عراق نشان داد تاکید کرد. این تمهیدات باید در مرکز تعامل مستقیم قرار گیرند. این گفتگو باید مشخص کند که رهبری ایرانی چگونه ارتباطات را در داخل کشور حفظ می‌کند، مشارکت سیاسی را هماهنگ می‌سازد و برای حفظ مدیریت امور عمومی آماده می‌شود. حمایت بین‌المللی زمانی تعیین‌کننده می‌شود که ظرفیت‌هایی را تقویت کند که خود ایرانیان بتوانند اعمال کنند. دوران انتقال همچنین به تمایزی روشن میان ادامه خدمات عمومی و مسئولیت در سرکوب نیاز دارد. افرادی که در جنایات دست نداشته‌اند نیاز به مصونیت و حمایت معتبر و جایگاهی در بازسازی ملی دارند. مسئولان کشتار، شکنجه و سایر سوءاستفاده‌ها باید از طریق یک روند قضایی مشخص با پاسخگویی فردی مواجه شوند. نقش هماهنگ‌کننده پهلوی مستلزم تعهد به هدایت کشور به سمت یک انتخاب قانون اساسی آزاد است. ایرانیان باید از طریق یک فرآیند دموکراتیک بین یک جمهوری یا یک پادشاهی مشروطه تصمیم بگیرند. شناسایی بین‌المللی از انتقال به سمت آن تصمیم حمایت می‌کند. از یک دیدار تا یک نتیجه سیاسی دیپلماسی گلف فضایی غیررسمی برای یک تصمیم تعیین‌کننده فراهم می‌کند. کار اصلی زمانی آغاز می‌شود که شرکت‌کنندگان بر سر یک مقصد سیاسی توافق کنند و مسئولیت‌های رسیدن به آن را بپذیرند. ترامپ به دستاوردی نیاز دارد که پاسخگوی هزینه‌های اقتصادی و سیاسی پرداخت‌شده توسط آمریکایی‌ها باشد. روبیو باید نشان دهد که دیپلماسی می‌تواند فشار را به یک نظم منطقه‌ای باثبات‌تر تبدیل کند. اسرائیل به این اطمینان نیاز دارد که نتیجه به دست آمده، توانایی رژیم برای بازسازی تهدیداتش را مهار می‌کند. پهلوی نیز به تعامل بین‌المللی نیاز دارد که سازماندهی و آمادگی ایرانیان را تقویت کند. این منافع حول یک انتقال تحت رهبری ایرانیان همگرا می‌شوند که کشور را حفظ کرده و در عین حال به نظم حکمرانی انقلابی پایان می‌دهد. موفقیت مستلزم آماده‌سازی قبل از فروپاشی، هماهنگی میان متحدان و رهبری قادر به حفظ انضباط در طول دوران انتقال است. بازسازی جمهوری‌خواهان مستلزم پیشرفتی است که آمریکایی‌ها آن را به صورت امنیت بیشتر و بار کمتر تجربه کنند. تغییر سیاسی ایران مستلزم یک جنبش سازمان‌یافته است که قادر به پذیرش مسئولیت باشد. امنیت اسرائیل مستلزم نتیجه‌ای است که فراتر از نابودی دارایی‌های نظامی قابل تعویض برود. دیدار در مار-آ-لاگو فرصتی برای پیوند دادن این الزامات است. ترامپ باید دعوت‌نامه را بفرستد، روبیو باید چارچوب را سازماندهی کند و پهلوی باید تمهیداتی را بیاورد که عاملیت ایرانیان را عملیاتی کند. تمام کردن کار با توافق بر سر معنای نهایی ساختن آن و تعیین مسئول تحقق آن آغاز می‌شود.